புதியவை

அடையாளம் தொலைந்த வீடுறியாஸா எம் ஸவாஹிர்.



விக்குத் தட்டிய மனதோடும்
விம்மித் ததும்பும் விழிகளோடும்
தளதளத்த கால்களை தாங்கிச் செல்கிறது தன்னம்பிக்கை...
நாங்கள் வாழ்ந்து களித்த வீட்டை
அடை காத்து வளர்த்த கூட்டை
முத்தமிட ஒடிவந்தேன்...
புரையோடிக் கிடக்கிறது
பூத்துக் குலுங்கிய வாசல்....
வரவேற்பறையே
வளக்கமாய் தூவியழைக்கும்
உன் புன்னகை எங்கே,
தோட்டாக்களுங்கு இரையாகி தொலைந்து விட்டதா....
முற்றத்து மணலே
வேரூன்றிச் சிரித்த
செம்பருத்தி எங்கே,
செல்லடியில் சிக்குண்டு
செத்துப் போயிற்றா.....
மண்டபச் சுவரே
மாட்டி நாங்கள் விட்ட
பாட்டி படம் எங்கே,
படைவீரன் வெடில்பட்டு பத்தினி இறந்து போனாளா...
இங்குதானே இருந்தது பூசை அறை
அங்கு தானே சமைத்துண்டோம்
பாயாசம் வடை...
கூடமும் குதூகலமும்
குற்றுயிராயும் கிட்டவில்லையே
தெருவும் மதில்களும் தேடியும் கிடைக்கவில்லையே...
ஆங்காங்கே மாயையாய்
உள்ளுணர்வு சொல்கிறது,
எங்கள் மனை இருந்தது இங்குதான் என்று...
ஒரு பிடி மணலள்ளி
முகர்ந்து பார்க்கிறேன்,
எங்கள் வம்சம் மணக்கிறது....!

No comments :

Post a Comment

தங்கள் கருத்துகள் வரவேற்கப்படுகிறது.

தடாகம் கலை இலக்கிய வட்டம் All Rights Reserved Copyright © 2015

© Copyright 2015 byதடாகம் கலை இலக்கிய வட்டம். Theme images by Airyelf. Powered by Blogger.